Deze rubriek schreef eerder dit jaar over de ’cruisecontrol voor de stroomtrein‘ oftewel de centrifugaalregelaar van James Watt (zie Mechatronica Magazine 3, 2008). Deze antieke verwording van het bekende servocontrolemechanisme bleek een gewichtige indruk te hebben nagelaten niet alleen op de ingenieursdisciplines, maar ook daarbuiten. Deze keer richten we ons op een wat modernere manifestatie van regeltechniek, de PID-regelaar.
Een zwembad op temperatuur houden. Een douche op een aangename temperatuur krijgen. De inkjetkop correct positioneren. Een motor op een gekozen snelheid brengen. Overdruk in een laboratorium handhaven. Het is maar een greep uit de vele zaken die met een PID-regelaar in goede banen zijn te leiden. Een gewenste procesparameter (temperatuur, positie, snelheid) bereiken, is daarbij natuurlijk het voornaamste doel, maar er zijn ook punten te behalen voor de manier waarop. Hoe snel bereikt de regelaar zijn opgegeven doel? Schiet hij zijn doel voorbij om daarna in tegengestelde richting te corrigeren? Bereikt hij zijn doel eigenlijk wel, of blijft het schommelen geblazen?
Het basisprincipe van een regelaar is bekend. Een procesvariabele wordt gemeten en vergeleken met de gewenste waarde. Deze fout dient als basis om de reactie van een regelaar te bepalen. De simpelste rekenkundige operatie daarvoor is het bepalen van het verschil door de ene waarde van de andere af te trekken. Maar het kan ook gesofisticeerder door gebruik te maken van complexere rekenfuncties als differentiëren en integreren. En het kan zelfs door een combinatie van die drie te gebruiken. Dat is de essentie van een PID-regelaar.
Dit artikel is exclusief voor premium leden van High-Tech Systems Magazine. Al premium lid? Log dan in. Nog geen premium lid? Neem dan een premium lidmaatschap en geniet van alle voordelen.
Login
Problemen met inloggen? Bel dan (tijdens kantooruren) naar 024 350 3532 of stuur een e-mail naar info@techwatch.nl.